Audyt to nie kontrola, jednak wszyscy uczestnicy tego procesu odczuwają presję, stres, czują że są oceniani i to niezależnie od przydzielonej roli, audytowanego czy audytującego.

W każdej relacji interpersonalnej, także w procesie audytu zachodzą swoiste procesy psychiczne. Kierujemy się emocjami, reagujemy na interakcje zachodzące w toczącym się procesie audytu. Zaufanie do procesu audytu i jego wiarygodność zależą od kompetencji personelu przeprowadzającego audyt ( punkt 7. normy ISO/DIS 19011 - Kompetencje audytorów).

Do prowadzenia audytów jakości należy wykorzystywać personel umiejący je realizować, posiadający odpowiednie kompetencje, znajomość i rozumienie  normy, technik oceny dotyczących badania, sporządzania raportów, kierowania, planowania i organizowania. Niemniej ważne stają się cechy osobiste charakteryzujące audytora, umiejętność efektywnej i skutecznej komunikacji interpersonalnej, pracy w zespole, umiejętność radzenia sobie w trudnej sytuacji, asertywność i etyczne postępowanie. To od predyspozycji i umiejętności interpersonalnych audytorów, zależy czy proces audytu będzie procesem interaktywnym, procesem wzajemnego zrozumienia  i osiągania postawionych przed nim celów.

Na audytorach spoczywa odpowiedzialność za proces obiektywny, niezależny i wiarygodny. Zgromadzenie dowodów obiektywnych, pomoc w wykryciu przyczyn źródłowych, informacja zwrotna, sugestie dotyczące doskonalenia procesów, zasugerowanie działań korygujących to podstawowe cele audytu.

Zakomunikowanie i zrozumienie przez członków organizacji celów i zakresu audytu, powinno wyeliminować negatywne reakcje audytowanych takie jak: obojętność, opór, kwestionowanie audytu, złośliwość i agresja i uczynić audyt procesem doskonalenia organizacji.

Wiedza i umiejętności audytorów